Zmiany, zmiany, duuuużo zmian.
Nie przypuszczałam, że w tak krótkim czasie może się tak wiele wydarzyć. To jest normalnie nienormalne. W sumie przestałam ogarniać już ze dwa miesiące temu. A teraz... Teraz czuję się jak pies w Sylwestra, gdy zaczynają strzelać petardy. Kompletna dezorientacja. O, albo jak te dwa koty na pustyni. Nie ogarniam tej kuwety.

Cóż... Można rzec, że moja własna Ironia mnie zaskoczyła. Znaczy właściwie nie moja, tylko Ironia Losu . No ale, jak by nie patrzeć, jednak w jakimś stopniu moja, choćby dlatego, że o niej piszę to przeklęte opowiadanie, którego nijak skończyć nie mogę, bo, chociaż pomysłów mnóstwo, to wena uciekła i chyba nie zamierza wracać. Pewnie zaszyła się w jakiejś mysiej dziurze i myśli, że o niej zapomnę. A mi pozostaje czekać cierpliwie, aż raczy wrócić, niczym syn marnotrawny. A wracając do Ironii, chyba zadomowiła się u mnie na dobre. Przyłazi, łasi się, mruczy... Oj, mrrruczy . A jednocześnie, usadowiwszy się grzecznie u mnie na kolanach, zaczyna wbijać w skórę ostre pazurki. Ja rozumiem, że jej dobrze i w ogóle, ale czy to usprawiedliwia wbijanie pazurów? Heh... pewnie tak. Taka jej natura. Nigdy nie może być do końca dobrze. Taki urok Ironii Losu.

Ale w sumie jest dobrze. Ba, jest lepiej, niż myślałam, że może być. Tylko, jak zwykle, doszukuję się dziury w całym. Albo chociaż pękniętego szwa, z którego to pęknięcia mogłaby owa dziura powstać. No nic. Pożyjemy, zobaczymy. Motylka mówi, że wszystko kwestia czasu. Oby miała rację.